تاريخچه سيستم گرمايش با آب گرم

بخش اول

از لحاظ تاريخي نخستين وسيله گرمايش،كوره باز بوده است.در سالهاي آغازين تقويم ميلادي روميها يك سيستم گرمايش بسيار كم هزينه را طراحي كردند.آنها در كفساختمان ،كانالهايي ايجاد مي كردند تا گازهاي خروجي حاصل از احتراق يك يا چند كوره ، ازميان آنها بگذرند.اين سيستم ها به سيستم گرمايش هيپو كاستيك معروف است .

با فروپاشي تمدن روميها اين سيستم گرمايش نيز به فراموشي سپرده شد.

پس از گذشت چندين قرن از آن دوران ،  بحث سيستم  گرمايش ، يكبار ديگر مطرح شد .نخستين اصلاح در سيستمهاي گرمايش  به كوره ها مربوط مي شود كه با نصب يك كلاهك براي انتقال دود،به كوره بسته تبديل شدند .

پس از آن كوره لعابي،كه كاربرد مواد سراميكي در آن سبب افزايش چشمگيربازده گرمايي مي شد،اختراع شد .

در سال 1763 فرد ريش در گروسه در پي نخستين قحطي سوخت ( كه در آن زمان عمدتا چوب بود ) اولين اقدام رابراي اصلاح مصرف انرژي كورهها به انجام رساند .

نتيجه تلاش وي ساخت اولين نمونه از كوره اي برليني بود كه به دودكشهاي بيشتري مجهز بود .

كشف زغال سنگ سياه و ذغال سنگ قهوه اي (به عنوان سوخت )  سبب اصلاح هر چه بيشتر بازده گرمايي شد.

با پيدايش صنعت ذوب آهن در اواخر سده هجدهم زمان ساخت كوره هاي آهني نيز فرا رسيد.همزمان با اختراع كوره هاي آهني مجزا ، بررسي براي دستيابي به گرمايش مركزي آغاز شد.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to LinkedIn

ارسال نظر


کد امنیتی
بارگزاری مجدد

. . .